Startowa wasze teksty Dżygitówka.

Dżygitówka.

7 min read
0
0
471

Dżygitówka to sztuka jazdy konnej o charakterze akrobatycznym. Narodziła się wśród Kozaków (stąd też inaczej zwie się ją woltyżem kozackim), na terenach współczesnej Ukrainy, w regionie zwanym Dzikimi Polami, Niżem lub Zaporożem.

Pokazy dżygitówki w Polsce odbywały się już w latach 70-tych XX wieku w ramach Polskiej Rewii Konnej, w której występowali rodzimi kaskaderzy. W latach 80-tych Jacek Kadłubowski założył Rewię Konną Bonanza.

Jej źródeł należy oczywiście szukać w bitwach konnych. Kozacy byli tzw. wolnym ludem, żyjącym głównie z wypraw łupieżczych i wojennych na terytoria tatarskie i tureckie. Doskonałe wyszkolenie oraz opanowanie wierzchowca połączone z ogólną sprawnością jeźdźca pozwalało unikać ciosów przeciwnika, chować się przed wrogą szablą lub lancą za bokiem lub pod brzuchem konia, zeskakiwać i wskakiwać na konia w pełnym biegu. To Kozakom dawało nieraz wielką przewagę w pojedynku „jeden na jednego”.

Dziś sztuka ta wzbudza wielkie emocje wśród publiczności, a także przenosi nas  w czasie i pomaga przywołać historię tak nam odległą.

Nazwa została zapożyczona wprost z języka rosyjskiego, a powstała od tureckiego słowa „dżiget”, oznaczającego jeźdźca doskonałego.

Podobnie jak w woltyżerce, jeździec wykonuje szereg ćwiczeń gimnastycznych, czy raczej akrobatycznych na koniu. Wszystkie elementy tej odmiany woltyżerki jeździec wykonuje na galopującym koniu. Jednak dżygitówka woltyżerką nie jest i różni się od niej w dwóch miejscach. Po pierwsze jeździec nie jeździ na lonży, lecz sam kieruje swoim koniem, po drugie – praktycznie wszystkie elementy wykonywane są w galopie i to w pełnym pędzie.

O ile woltyżerka jest sportem o charakterze gimnastyki artystycznej, o tyle dżygitówka jest bardo dynamicznym pokazem szeregu jak najbardziej ekstremalnych i wręcz niebezpiecznych elementów.

Jakie elementy są wykonywane podczas takich pokazów ? Oto kilka przykładów:

1. Młynek – jeździec w galopie zeskakuje na ziemię, trzymając się siodła tylko rękoma, po czym wskakuje z ziemi z powrotem tak, że ląduje w siodle tyłem do kierunku jazdy. To ćwiczenie jest wykonywane kilka razy pod rząd.
2. Skrzydła – jeździec kryje się za bokiem konia, wisząc zahaczony w strzemieniu tylko jedną nogą, rozkładając ręce i przez to przyjmując postawę przypominającą ptaka z rozpostartymi skrzydłami. Wróg nie widząc jeźdźca myślał, że koń biegnie bez niego.
3. Stójka – jeździec w pełnym galopie stoi wyprostowany na grzbiecie wierzchowca.
4. Skok Kozaka – jeździec w galopie zeskakuje na bok tyłem do kierunku jazdy, następnie wykonuje obrót i wsiada w normalnej pozycji. Jest to bardzo niebezpieczny element pokazu.
5. Martwy Kozak – jeździec zwiesza się swobodnie z boku konia głową w dół, trzymany jedynie przez jedno strzemię niby martwy.
6. Przejście pod brzuchem – zsunięcie się z siodła, przejście pod końskim brzuchem bez dotykania ziemi i powrót w siodło.
7. Podnoszenie czapki – jeździec musi złapać w pełnym galopie leżącą na ziemi czapkę.

Aby wykonywać tego typu elementy trzeba mieć wyjątkowo posłuszne i zrównoważone konie. Wyszkolenie zwierzęcia do pracy w takich pokazach trwa latami.

Jak powiedział jeden z „zawodowych dżygitów” Oleg Jurczyszyn:

„Jeździec i koń muszą stanowić jedność. Muszą razem dyszeć, odczuwać i reagować. Inaczej nie ma dżygitówki.”

Najtrudniejsze ze znanych elementów dżygitówki zostały wykonane przez Amerykanów. Marco Borello wykonał przejście w galopie między zadnimi nogami konia Lee Hendricks skakał przez przeszkody stojąc na grzbietach dwóch koni nie spiętych ze sobą i nie mających założonych ogłowi.

autor: Eliza

Załaduj więcej w wasze teksty
Załaduj więcej powiązanych artykułów
Załaduj więcej artykułów tego autora Joanna Jakobsen

Dodaj komentarz

Sprawdź też

Najważniejsze reguły dotyczące pojenia koni.

Woda jest potrzebna do życia wszystkich organizmów na ziemi. Braki wody w organizmie prowa…